تاخیر یک ماهه...

عزیز دلم، سارینای مامانی ...

تقریبا یک ماهی می شه که مطلب برات نگذاشتم...

خودت می دونی که تنبلی نکردم و علت اون رفتن چند روزه مون به تهران بود و بعد از برگشتن هم درگیر کارهای اسباب کشی خونه مامانی منیژه شون بودیم .... ایشالاه جبران می کنم و کارها و تغییرات این یک ماهه ات رو برات می نویسم...

بله عزیزم تقریبا هفته سوم شهریوربا عمه راضیه شون و عمو مهدی و عمه مریم شون به تهران رفتیم ( البته چند ساعت قبل از حرکت مون به سمت تهران، جشن کوچولویی رو برای اولین سالگرد ازدواج عمو مهدی و زنعمو ایمانه گرفتن که کیک خوشمزه ای رو خریده بودن و خوش گذشت .... با این که یک کمی دیر شده ولی از همین جا من و بابایی و سارینا جون به عمو مهدی و زنعمو ایمانه تبریک می گیم و ایشالاه که سالیان سال با خوشی و سلامتی با هم زندگی کنند.)

 طبق معمول چون بابایی همراهمون نیامده بود یک کمی استرس داشتم ولی مرخصی نداشت که با ما بیاد...

چند روزی که تهران بودیم رو مزاحم خونه عمه فاطمه شون بودیم و خانوم همان چند لحظه اول یک کمی خجالت کشید و کم کم که یخ تون باز شد از سر و کول مبل و صندلی و میز تلویزیون بالا می رفتی ...

بعد از 4 شب با عمه فاطمه شون به شهرمون برگشتیم و وقتی بابایی رو بعد از 4 روز دیدی خیلی ذوق کردی و خودت رو پرت کردی تو بغل بابایی ...

وقتی که رسیدیم، مامانی منیژه شون درگیر کارهای اسباب کشی بودن که به سلامتی 3 روز قبل از اول مهر به سمت خونه جدید شون اسباب کشی کردن ... ولی مامانی منیژه هنوز هم کارهاش تموم نشده و درگیر جابجا کردن وسایل خونه اش هست ... در همین گیر و دار اسباب کشی به بابایی خبر دادن که باید بره مکه و بابایی هم به سلامتی روز اول مهر به سمت مکه رفت و طبق معمول خوش به سعادتش...

و این اسباب کشی برای همه خستگی داشت به جز سارینا خانوم که براش یک تفریح و سرگرمی بود، چرا که هر موقع خانوم رو می دیدی یک چیز جدید دستش بود که از بین جعبه ها می کشید بیرون و کلی بهش خوش می گذشت....

اگه بعد از این هم بعضی از مطالب با تاخیر وارد می شه ایشالاه که من رو می بخشی چون درگیر کارهای خونه جدیدمون هستیم و ایشالاه تا 2 ماهه دیگه به خونه جدیدمون می ریم...

ولی سعی خودم رو می کنم تا تاخیر زیادی بین مطالب نیافته...

دوستت دارم...

از این ماچ های آبدار روزی صدبار ازت می گیرم به خاطر شیرین کاری هات، خنده هات و حتی گریه هات... ( تعجب نکن بعضی مواقع این قدر گریه های غیر واقعی می کنی و خودت رو تو بغلم لوس می کنی که کاری جز قربون صدقه و بوس کردنت ندارم...)